หาดอ่าวเสน เป็นหาดหินของภูเก็ต และเป็นหาดลับที่ไม่ค่อยมีคนรู้จัก การดำน้ำลึกและการดำน้ำตื้นที่ชายหาดแห่งนี้นั้นยอดเยี่ยมมาก และลักษณะของชายหาดนั้นก็ถูกห่อหุ้มด้วยคำว่า “เงียบสงบ” ได้ดีที่สุด อ่าวเสนมีต้นไม้มากพอที่จะหลบแดดได้ตลอดเวลา และยังมีพื้นที่ทรายกว้างขวางสำหรับผู้ชื่นชอบแสงแดดอีกด้วย ชายหาดที่มีความยาว 200 เมตรแห่งนี้ มีนักท่องเที่ยวที่กลับมาเป็นประจำในช่วงไฮซีซั่น และเนื่องจากมีบังกะโลธรรมดาและร้านอาหารหลายชุด บางครั้งจึงดูคล้ายกับชุมชนเล็กๆ
หากต้องการไปยังอ่าวเสน ให้มุ่งหน้าไปที่หาดในหานและไปตามถนนทางใต้เดอะในหาน ซึ่งเป็นโรงแรมระดับ 5 ดาวที่อยู่ทางตอนเหนือสุดของหาด หลังจากขับรถผ่านบริเวณโรงแรมแล้ว ให้มุ่งหน้าขึ้นไปบนเนินเขาและคุณจะพบกับที่จอดรถขนาดเล็กซึ่งมีถนนที่ทอดลงไปยังชายหาด สามารถนำรถลงจากเนินเขานี้ได้ แต่เนื่องจากการขับรถกลับขึ้นมานั้นค่อนข้างท้าทาย นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่จึงเลือกที่จะจอดรถด้านบนแล้วเดินลงมา
สิ่งอำนวยความสะดวกบน หาดอ่าวเสน
สำหรับหลายๆ คน เสน่ห์ของอ่าวเสนคือความสมบุกสมบัน และความดึงดูดใจตามธรรมชาติที่ไม่ซับซ้อน ไม่มีเก้าอี้อาบแดดหรือบอดี้บอร์ดให้เช่า ไม่มีเจ็ตสกีหรือเรือคายัค และไม่มีพ่อค้าเร่พเนจรคอยรบกวนคุณ อีกด้านหนึ่งมีห้องอาบน้ำและห้องสุขาอยู่กึ่งกลางของหาดติดกับร้านอาหาร หาดอ่าวเสนไม่เคยพลุกพล่าน แต่มีบางจุดที่มีร่มเงาก็จะมีคนบ้าง อย่าลืมพกผ้าเช็ดตัวของคุณมาเอง
ร้านอาหารหาดอ่าวเสน
ร้านอาหารบนหาดอ่าวเสนเป็นสถานที่ดีมากๆแห่งนึง ด้วยความที่อาหารอร่อยราคาถูกมาก และบรรยากาศแบบนานาชาติ ให้บริการอาหารตลอดเวลา ตั้งแต่มื้อเช้าจนถึงช่วงดึก ห่างออกไปห้านาทีที่หาดในหานที่อยู่ใกล้เคียง ขอบเขตของอาหารมีตั้งแต่ของว่างที่ซื้อจากร้านสะดวกซื้อไปจนถึงร้านอาหารริมชายหาดแบบเรียบง่ายให้เลือกมากมาย
กิจกรรมหาดอ่าวเสน
เนื่องจากโขดหินบนชายหาด ผิวทรายหยาบ และความลาดเอียงลงสู่ทะเล ทำให้ไม่มีกีฬาประเภทต่างๆให้เล่นบนหาดอ่าวเสน ไม่เหมือนกับหาดอื่น แต่อย่างไรก็ตาม ที่นี่เป็นจุดดำน้ำตื้นและดำน้ำลึกที่งดงามอย่างปฏิเสธไม่ได้ คุณจะต้องนำหน้ากากและตีนกบมาเองเนื่องจากไม่มีให้เช่าบนชายหาด สิ่งมีชีวิตใต้น้ำที่นี่โดดเด่นและอุดมสมบูรณ์ เวลาน้ำลงให้ออกไปทางตะวันออกสุดของหาด (ทางไปในหาน) เพราะมีช่องหินลอดออกไปได้
บทความโดย : ufa168
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
